บทที่ 07 : ความรู้สึกที่มากับหมู่เมฆ
ดวงอาทิตย์ใกล้จะลาลับขอบฟ้า
เมฆาเคลื่อนคล้อยคล้ายหยุดนิ่ง
สายลมหมุนเวียนเปลี่ยนถิ่น
สายธารไหลรินเรื่อยเรื่อยมา
..........
วันนี้หมู่เมฆเกาะตัวกันหนาเหลือเกิน
ฉันจ้องมองท้องฟ้าอันกว้างไกล....
หมู่เมฆค่อยสับเปลี่ยนหมุนเวียนกลุ่มกัน
ดูชุลมุนวุ่นวาย
สายลมเอื้อนเอื่อยคอยล้อ
ยอดหญ้าด้วยความอ่อนโยน
เฉกเช่นทุกวัน
ฉันนั่งมองท้องฟ้า
เลื่อนลอย.....
คล้ายความรู้สึกบางอย่างแล่นเข้ามา
หรือนี่เขาเรียกว่าอิจฉา....?
อิจฉาเหล่าท้องฟ้า หมู่เมฆ สายลม
หรือเขาเรียกว่าความสุข?
สุขที่ได้เห็นธรรมชาติอันงามงด ปรากฏแก่สายตา
หรือเขาเรียกกันว่าความเหงา?
เปล่าเปลี่ยว เดียวดาย เพื่อผองสองสหายคือเธอ...
ดวงอาทิตย์ใกล้จะลาลับขอบฟ้า
ฉันนั่งมองฝูงนกกา สรพพสัตว์ต่างๆ นาๆ
กลับสู่อ้อมกอดของไออุ่น
ที่เราเรียกกันว่า'บ้าน'
อาทิตย์ลาลับขอบฟ้าไปสิ้นแล้ว
หากแต่'ฉัน' ซึ่งอยู่ใน'บ้าน'...
กลับรู้สึกหนาว... ว่างเปล่า... และโดดเดี่ยว...
